Éadaí tipiciúil Chiapas

Is tír ilchultúrtha í Meicsiceo le traidisiúin na gcéadta bliain. Tá ceann de na réigiúin is áille aige Chiapas, siar ó dheas ón náisiún. Tá leath de dhaonra na tuaithe aige agus is é an príomhtháirgeoir náisiúnta caife agus bananaí. Bhí na Olmecs, na Mayans agus cultúr Chiapas anseo, mar sin tá a gcultúr iontach.

Agus mar a deirimid i gcónaí, insíonn na gnáthchulaith dúinn go beacht faoin gcultúr sin, a stair, a nósanna, a thraidisiúin, a damhsaí, a dteangacha ... Inniu, ansin, in Actualidad Viajas, an éadaí tipiciúil de Chiapas.

Chiapas

Tá sé ar cheann de na stáit a chuimsíonn Meicsiceo agus is í a príomhchathair cathair Tuxla Gutierrez. In aimsir na coilíneachta bhí sé mar chuid d’Ard-Chaptaen Guatamala agus choinnigh sé ceangail leis an gcríoch sin go dtí 1824.

Ní raibh saol ciúin aige. Mar thoradh ar fhaillí agus faillí eacnamaíoch an rialtais láir, a éirí amach sna 90idí den XNUMXú haois, ó lámh na Arm Saoirse Náisiúnta Zapatista. Ar an drochuair, is fada ó réitítear na buncheisteanna a chruthaigh an choimhlint sin, fiú sa lá atá inniu ann.

Tá Chiapas ar cheann de na suíomhanna seandálaíochta is tábhachtaí i Meicsiceo, Palenque, Oidhreacht Dhomhanda na Daonnachta. Tá sléibhte fairsing freisin agus dá bhrí sin, tá sé iontach éagsúlacht bhitheolaíoch agus aeráide a dhathraíonn a thírdhreacha sna dathanna is áille. Agus sea, feictear dom go dtaispeánann na dathanna sin go han-mhaith ina ghnáthéadaí.

Éadaí tipiciúil Chiapas

Mar a tharlaíonn de ghnáth nuair a bhíonn réigiún chomh sean agus chomh saibhir i gcultúr níl aon éadaí tipiciúil amháin ann ach roinnt, ach fós is féidir na daoine is cáiliúla agus is coitianta a aithint: an Chiapa de Corzo ar a dtugtar ainm Chiapaneca. Cathair bheag í Chiapa de Corzo, a bhunaigh na Spáinnigh i 1528 ar lonnaíochtaí réamh-Hispanic. Tá sé ar bhruach Rio Grande de Chiapa, díreach 15 chiliméadar ó phríomhchathair an stáit.

Bíonn go leor páirtithe ar siúl anseo i rith na bliana cé go dtosaíonn an chéad cheann leis an mbliain mar a bhíonn sé ar siúl i mí Eanáir leis an aonach mór mar a thugtar air. Ansin teacht Aonach San Miguel, San Sebastián, Maighdean Guadalupe, Santo Domingo, Féile Marimba, an Topada de la Flor, an Señor del Calvario, lá Corpus Christi ...

Gléasann bean Chiapas le háthas: caitheann sí a sciorta an-scaoilte a shroicheann chuig na rúitíní agus blús feistithe a mharcálann a breasts. Déantar an dá phíosa le satin dubh, fabraic a bhfuil gluaiseacht agus bog ann agus a thugann gluaiseacht sreabhach don éadaigh iomlán sa deireadh. Ina theannta sin, is é an cúlra foirfe é do na dathanna a chuirtear le lámh na caillí.

An caillí ildaite Déantar iad le fialsíoda trédhearcacha, bróidnithe ina dhiaidh sin bláthanna de go leor dathanna agus méideanna móra, sa blús agus sa sciorta, ag giniúint cineál taipéise ildaite. Agus na fir?

Caitheann fir Chiapas culaith ar a dtugtar «parachico», comhdhéanta de pants dubh agus léine den dath céanna. Caitheann siad saise dearg ag an choim agus ciarsúr snaidhmthe timpeall an mhuineál. Cuirtear serape le go leor dathanna leis an dara ceann.

Dealraíonn sé go bhfuil baint ag bunús ghnáthéadaí Chiapas leis an achar gairid idir Chiapa de Corzo agus príomhchathair an stáit, Tuxla Guiteriierez. Sa chathair bhí féilte na bpátrún ar siúl i gcónaí, agus mar sin tá na héadaí a úsáidtear iontu scaipthe ar fud na tíre agus dá bhrí sin léiríodh go bhfuil an éadaí seo tipiciúil de Chiapas.

Is le linn féilte reiligiúnacha amháin a chuirtear culaith fir ar chulaith na bhfear, mar a chonaiceamar i bhfad níos simplí ná culaith na mná, hata cruinn a dhéantar le snáithíní de ixtle, caipín, masc adhmaid agus chinchín, ratán leatháin maisithe le go leor ribíní daite. Ar na hócáidí seo, bíonn gourd lámh-laicearaithe ag mná ar a dtugtar jicalpextle.

Tá laicir de láimh ar cheann de na ceardaíocht áitiúla is mó a bhfuil meas air Tá bunús réamh-Hispanic aige, cé go bhfuil tionchar Eorpach aige freisin. D'úsáid na pobail dhúchasacha coirt na dtorthaí mar uirlisí baile nó reiligiúnacha agus péinteáladh cuid acu le teicníc ar a dtugtar maque nó laicir. Le teagmháil leis an Spáinnis, bhí roinnt athruithe ar an teicníc seo agus dá bhrí sin, sa XNUMXú haois cheana féin, ba é an teicníc maisiúcháin seo an t-aontas idir dhá chultúr.

Is lámhcheardaíocht réigiúnach é bróidnéireacht na gnáthéadaí Chiapas freisin. Tá sé lámhdhéanta le snáitheanna síoda agus le himeacht aimsire tá léim ó gúnaí agus blúsléinte go píosaí fabraice eile mar scaifeanna, éadaí boird, pluideanna, rugaí, agus mar sin de. I gcás an éadaí réigiúnaigh, gearrtar an fialsíoda, is é sin an creatlach ina bhfuil sé bróidnithe, déantar an líníocht a dhearadh, tugtar an fialsíoda chuig an sampla a dearadh agus tosaíonn an obair chrua, ag tarraingt trí líníocht, bláth le bláth , liathróid ar liathróid go dtí go mbeidh sé críochnaithe leis na duilleoga agus na síolta.

Cén bhrí atá ag gnáthéadaí Chiapas? I gcás na mná ina hiomláine, tá an éadaí chomh ildaite agus chomh ceanúil agus beo go ndeirtear go léiríonn sí ar thaobh amháin do na grúpaí eitneacha go léir a bhfuil cónaí orthu sa críoch (i measc nithe eile na Tojolobales, na Lacandones, na Tzeltales), agus ar an taobh eile chuig an éagsúlacht mhór luibheolaíoch a thugann na héiceachórais go léir atá ag an stát. Maidir lena chuid, tagraíonn culaith an fhir don báisteach agus grian, buneilimintí maidir le torthúlacht an domhain, agus freisin is cuimhin leo na conquerors bán, leis an liodán fionn a chaitheann siad ar a gcinn.

Finscéal gur cruthaíodh éadaí réigiúnacha Chiapas ag tús an 20ú haois, sna XNUMXidí, le lámh cuideachta amharclainne Mheiriceá Láir a tháinig ar chamchuairt. Sheinn an t-amhránaí, os comhair lucht féachana mór, amhrán a bhaist sí Na Chiapanecas, in onóir an phobail. As sin amach d’fhorbair agus ghnóthaigh an éadaí tóir ag cóisirí agus aontaí, á gcaitheamh ag mná agus cailíní.

Má tá sé ar intinn agat cuairt a thabhairt ar Mheicsiceo is féidir leat gnáthéadaí Chiapas a fheiceáil beo agus freastal díreach an Fiesta Grande de Chiapa de Corzo a bhíonn ar siúl gach bliain idir 8 agus 23 Eanáir. San fhéile seo rinceann na fir agus na mná in onóir na Señor de las Esquipulas, San Antonio Abad agus San Sebastián Mártir, an pátrún deireanach de na Parachicos (na fir).

Dúirt muid ag an tús go níl aon éadaí tipiciúil amháin de Chiapas agus tá sé amhlaidh. Cuirtear leis an méid is mó a bhfuil tóir againn air éadaí tipiciúla de San Juan Chamula caite ag fir: bríste agus léine blaincéad le poncho olann bán nó dubh thar léine atá ceangailte le saise dearg. Caitheann siad hata tuí ar a gcinn le go leor ribíní daite crochta ón imeall agus mála leathair maisithe ina lámha ar a lámha.

Maidir lena gcuid féin, caitheann na mná sciorta olann fada, uaireanta daingean, uaireanta nach bhfuil, le bróidnéireacht bhán, huipilí ildaite agus blús a mbíonn dath air freisin, gorm, bán, glas nó ór, bróidnithe ar a éadan. Tá an cultacha tipiciúla San Andrés Larráinzar agus éadaí Venustiano Carranza, le híomhánna bróidnithe a thógfaidh míonna le déanamh.

Ar mhaith leat treoir a chur in áirithe?

Cloíonn ábhar an ailt lenár bprionsabail eitic eagarthóireachta. Chun earráid a thuairisciú cliceáil anseo.

Bí ar an chéad trácht

Fág do thrácht

Ní thabharfar do sheoladh r-phoist a fhoilsiú.

*

*